mentoring 04mentoring 05

O projekcie

Projekt "Mentoring – innowacyjna metoda aktywizacji" to inicjatywa Fundacji na rzecz Collegium Polonicum ze Słubic, którą poparło 4 partnerów: Organizacja Pracodawców Ziemi Lubuskiej, Przedsiębiorstwo „Irmek” z Gorzowa Wlkp., Powiatowy Urząd Pracy w Krośnie Odrzańskim oraz niemiecka firma Deutsche Angestellten Akademie. Tak silne, trójsektorowe partnerstwo ma zagwarantować wysoki poziom merytoryczny projektu. 

Podstawowe dane:

Tytuł projektu: PI - PWP Mentoring – innowacyjna metoda aktywizacji

Grantodawca: Wojewódzki Urząd Pracy w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Priorytet VI – Rynek pracy otwarty dla wszystkich.

Czas realizacji: październik 2012 – wrzesień 2015

Temat: Poszukiwanie nowych, skutecznych metod aktywizacji zawodowej i społecznej grup docelowych wymagających szczególnego wsparcia.


Projekt realizowany w partnerstwie ponadnarodowym i trójsektorowym krajowym.

Wnioskodawca: Fundacja na rzecz Collegium Polonicum w Słubicach

Partner ponadnarodowy: Deutsche Angestellten Akademie

Partnerstwo trójsektorowe:

Powiatowy Urząd Pracy (sektor publiczny)

Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe „IRMEK” (sektor prywatny)

Organizacja Pracodawców Ziemi Lubuskiej (sektor pozarządowy)

Cel główny: Zaadoptowanie i wdrożenie innowacyjnego narzędzia mentoringu, opartego na doświadczeniach partnera niemieckiego, który przeznaczony będzie dla instytucji rynku pracy z lubuskiego i który służyć będzie w przyszłości aktywizacji zawodowej osób do 25 roku życia.

Grupa odbiorców: osoby bezrobotne do 25 roku życia

Grupa użytkowników: urzędy pracy oraz instytucje rynku pracy


Na czym polega projekt innowacyjny? 

Celem projektów innowacyjnych jest poszukiwanie nowych, lepszych, efektywniejszych sposobów rozwiązywania problemów mieszczących się w obszarach wsparcia EFS.

W ramach projektów innowacyjnych PO KL wyróżnia się dwa rodzaje projektów: 

  • projekty innowacyjne mające na celu wypracowanie, upowszechnienie i włączenie do głównego nurtu polityki nowych rozwiązań;
  • projekty innowacyjne, których celem nie jest wypracowanie nowego produktu, ale upowszechnienie i włączenie do głównego nurtu polityki dobrych praktyk / rozwiązań wypracowanych w ramach innych programów czy też projektów PO KL (tzw. projekty upowszechniające).


Innowacyjność produktu, wypracowanego w ramach projektu lub planowanego do upowszechnienia i włączenia do głównego nurtu polityki w ramach projektów upowszechniających, powinna przejawiać się w co najmniej jednym z poniższych wymiarów: 

  • uczestnika projektu - nastawienie na wsparcie nowych, nietypowych grup, niekorzystających wcześniej z pomocy lub otrzymujących wsparcie innego rodzaju,
  • problemu - rozwiązanie problemu, który do tej pory nie był w wystarczającym stopniu uwzględniony w polityce państwa,
  • formy wsparcia - wykorzystanie nowych instrumentów w rozwiązywaniu dotychczasowych problemów; przy czym możliwe jest tutaj także adaptowanie rozwiązań sprawdzonych w innych krajach.

W wyniku realizacji projektu innowacyjnego mogą powstawać rozwiązania dostarczające narzędzi wykorzystywanych na poziomie lokalnym / regionalnym / krajowym. Projekt innowacyjny może przewidywać komponent ponadnarodowy, m.in. w zakresie adaptowania rozwiązań sprawdzonych w innych krajach / regionach jak i ich upowszechniania.

Projekty innowacyjne, z wyłączeniem projektów upowszechniających, muszą być nastawione na badanie i rozwój konkretnego produktu. Stąd też każdy z tych projektów musi być realizowany w dwóch etapach: przygotowania (faza diagnozy) i wdrożenia (faza testowania i upowszechniania).

Czym jest Mentoring ?

Mentoring to pojęcie używane współcześnie w odniesieniu do metody rozwoju personalnego, w której uczestniczą 2 osoby – mentor i jego podopieczny. Warunkami do zaistnienia dobrej relacji mentoringowej są:

• kontrakt mentora z uczniem określający zasady ich współpracy, który sami wypracowują,
• dobrowolność i brak przymusu,
• świadomość celu,
• partnerstwo i brak podległość (mentor nie może być przełożonym podopiecznego),
• swoboda i jasno wytyczone granice,
• regularność spotkań,
• określone tematy spotkań
• otwarta komunikacja oparta na empatii i rzetelnej informacji zwrotnej,
• zachowanie tajemnicy w relacji,
• długofalowość (od 6 do kilkunastu miesięcy współpracy,
• dobrze dobrana para mentor – podopieczny (zbieżność życiorysów, charakterów, uzupełnianie się pewnych cech osobowości).

Wbrew powszechnemu rozumieniu roli mentora, jego wiek nie gra roli. Jest to osoba z pewnymi osiągnięciami, sukcesami, z silną, wypracowaną pozycją w środowisku, społeczności oraz na rynku pracy. Chętnie przekazuje wiedzę i doradza w sposób empatyczny. Mentor nie jest ideałem – potrafi dostrzegać i otwarcie mówić o swoich błędach, a dystans do siebie i świata pomaga mu w obiektywnym spojrzeniu na podopiecznego. Mentor nie znajduje się na końcu swojej drogi, lecz poszukuje kolejnych wyzwań.  Dobry mentor świadomy jest swojej misji. W idealnym wydaniu to społecznik.

Jego podopieczny jest choć w minimalnym stopniu zmotywowany do samodoskonalenia i świadomy wyzwań. Postawy poszukujące i wątpiące, brak wiary w siebie to dobra sytuacja wyjściowa do relacji mentoringowej. „Prymusi” nie potrzebują mentorów, ponieważ radzą sobie bez nich. Mentora potrzebuje osobowość rokująca i z odrobiną motywacji do zmiany.   

Narzędzie mentoringu jest dobrze znane i rozpowszechnione w kręgach biznesowych. Coraz częściej bywa stosowane w kontekście rozwiązywania problemów społecznych. Może być pomocne w pracy z grupami zagrożonymi wykluczeniem społecznym jak bezrobotni, niepełnosprawni, emigranci lub w niwelowaniu różnic społecznych na tle płciowym.

Bez względu na sposób wdrażania i administrowania mentoring jest narzędziem jakościowym, które pozwala w bardzo indywidualny sposób odpowiadać na potrzeby grup w nim uczestniczących. Dzięki relacji mentora z jego podopiecznym udaje się dopełnić szeroki katalog form aktywizacji o narzędzie z indywidualnym podejściem i wysoce motywujące.